opdefietsnaarjewerk.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

Bijna aan het einde van mijn terugrit, toen ik het Valkenbosplein opreed, zakte mijn zadel ineens naar achteren. Ik zette het weer recht en probeerde erop te gaan zitten, maar het zadel zakte opnieuw naar achteren. Al rijdend probeerde ik het weer terug te duwen, maar ineens viel het hele zadel achter me op straat. Wat bleek? De zadelpen was gebroken! Het is een speciaal zadel, dat door het te ontgrendelen omhoog geklapt kan worden. Dit zodat de forse accu in- en uit de daarvoor bestemde ruimte kan worden gedaan. De verkoper had al gewaarschuwd, toen ik de e-bike kocht, dat optillen niet aan het zadel moest gebeuren, maar aan de bagagedrager. En dat heb ik ook braaf gedaan, maar blijkbaar is het erop zitten ook al genoeg om de zwakke zadelpen spontaan te doen breken. Zonet even op de Halfords-site gekeken wat een nieuwe zadelpen me gaat kosten. Dat wordt 16,99 euro, en dan moet ik ook nog de juiste doorsnede hebben. Zadelpennen zijn er in twee maten beschikbaar: 25,4 mm en 27,2 mm doorsnede. Thuis vanavond eerst even opmeten en dan een nieuwe zadelpen gaan halen, want het is koopavond. Althans, dat dacht ik. Even op de site kijken leverde op dat de winkel gewoon om 18.00 uur dicht is. Dus wordt het morgenochtend, dan is de winkel om 09.00 uur open. De zadelpen vervangen is ook meer een klusje voor overdag.

Ik zag ineens in een ooghoek dat het scherm van mijn iPhone weer automatisch gelockt werd, een teken dat er een melding op het scherm is geweest. Even ontlocken, en inderdaad had ik een herinnering dat ik de tandarts moet bellen voor een vervolgafspraak. Meteen gedaan en een afspraak gemaakt voor 19 november om 09.00 uur. In juli had ik afgeproken eind oktober te bellen. Dat heb ik in de agenda van mijn iPhone gezet, en voilá: herinnering gekregen. Eén van de voordelen van het digitale tijdperk.

Goed, na deze korte onderbreking kom ik tot de afsluiting. Want het werk wacht, aanpassen van Access-queries voor een nieuwe Sociale Zekerheid - Op Maat.

 

Reacties

Zaterdag ging ik met de gebroken zadelpen en mijn zadel naar Matrabike. Ze hadden wel zo'n scharnierende zadelpen in huis, maar deze was te dik, 25,2 mm, en ik moet 20mm hebben. Dus moest de zadelpen besteld worden. Dat kon gelukkig, want anders zou mijn e-bike niet meer te gebruiken zijn. Het is gebleken dat goedkoop niet zonder reden was. Ik ben intussen de tel kwijt hoe vaak ik nu al terug ben gemoeten met mijn e-bike. Daarom keek ik zondag ook bij scooterwinkel Rehorst naar binnen of er misschien tweedehands een mooi scootertje stond. Nieuw is te duur, en op dit moment heb ik er sowieso geen geld voor.

Eén van de redenen daarvoor was de lunch die wij gisteren met 14 personen hadden in de Winkel van Sinkel aan de Oude Gracht in Utrecht, na afloop van de masterbul-uitreiking van mijn dochter. Dat kostte met al bijna 320 euro, want naast de 14 lunches kwamen er nog de consumpties bij. Maar goed, dat was het wel waard. De voornaamste reden voor het niet kunnen aanschaffen van een scooter is toch wel de factuur van de steen van Jeannette, die ik al een week in huis heb en waarvoor ik nog een week heb om te betalen. Gelukkig gaat dat lukken, en mijn schoonzus betaalt een deel van de rekening omdat die de steen van mijn schoonmoeder betreft. Het is een familiegraf, met op de zerk de gegevens van mijn schoonmoeder. De steen van Jeannette staat op het graf, waarvan de steentjes vervangen zijn door wit kristalgrind. Daarnaast is de kleur van de letters van de zerk gelijk gemaakt aan die op de steen van Jeannette.

De fietsactie is afgelopen en ik heb mijn laatste kilometers toch nog kunnen toevoegen, het bleek een fout te zijn dat dit al was geblokkeerd. Vanwege de weersverwachting voor vanmiddag ben ik vandaag met de auto. Misschien kom ik morgen op de mountainbike.

 

Reacties

Zoals ook voorspeld was is het vandaag droog en waait het bijna niet. De temperatuur valt ook mee, tien graden, zeker zonder wind. Dus weer de mountainbike uit de schuur gehaald en lekker daarop naar mijn werk gegaan. Een probleemloos ritje, van 13,1 kilometer dankzij de sluiting van het tunneltje bij de Loolaan, met een gemiddelde snelheid van 16,9 kilometer per uur. Dat betekende dat ik er 46 minuten over deed.

Het is de eerste rit na sluiting van de fietsactie, waarbij ik toch nog een plaatsje was gezakt naar de twintigste plaats. Ik hoop dat dit zo blijft en dat het alsnog invullen van kilometers door collega's niet voor verdere daling zorgt.

Nu maar hopen dat het vanmiddag ook droog is als ik naar huis fiets.

 

Reacties

Niet alleen om die reden ben ik met de auto. Gistermiddag regende het toen ik naar huis ging, dus moest ik mijn regenpak aan. En dat was niet voor niets, want het regende niet hard maar wel gestaag. Dus niet alleen werden het pak, mijn rugzak en mijn schoenen nat, maar ook vies. Overal kwamen spetters modder op, wat opdroogde tot een laagje zand. Mijn rugzak en schoenen liggen sinds gisteravond bij de radiator in de gang, en vanochtend zag ik hoe vies ze waren. Mijn schoenen waren ook nog niet droog, dus moest ik andere schoenen aan. Mijn rugzak was misschien wel droog, maar nog heel vies, ondanks het meteen met keukenpapier schoonmaken ervan. Dus ook de messengerbag gepakt en de rugzak laten liggen. Mijn regenpak heb ik wel opgevouwen, want die hing over mijn mountainbike in het halletje te drogen en die moest weer in de schuur. Omdat het ook nog niet helemaal droog was, heb ik het opgerold en wel naast mijn schoenen en de rugzak bij de radiator gelegd. Vanavond de hele zaak maar afborstelen in de tuin.

Mijn rit naar het werk vanochtend verliep zonder problemen tot ik bij de tweede tunnel van mijn route aankwam. Bij de ingang ervan begon de file, dus toen ik de tunnel door was ben ik van de route afgeweken en heb een alternatieve route genomen. Daarbij kwam ik toch ook nog in de file te staan op de Rembrandtlaan in Voorburg, voor de Wijkerbrug. Ook daarna nog even filerijden tot ik op de Zoetermeerse Rijweg was. Al met al deed ik er 52 minuten over, terwijl dit vrijdagochtend 25 minuten was. Meer dan twee keer zo lang, dus.

En dan had ik nog een probleem bij het kunnen ophalen van de soundbar bij de Mediamarkt. Want in het afhaalbericht stond dat ik ook de factuur moet meenemen. En die kon ik nergens meer vinden. Binnen gekregen op mijn iPhone en weggegooid. Gelukkig kon de helpdesk van de webshop me een kopie sturen. Die heb ik geprint en nu weet ik zeker dat ik vanavond niet voor niets naar de vestiging in de Grote Marktstraat ga. Dat was afgelopen zaterdag wel het geval bij de vestiging in Rijswijk. Vanavond aansluiten en eindelijk via Apple TV ook mooi geluid mogelijk, hopelijk. Want daar zit een zogenaamde optische audio-uitgang op en die past niet op mijn installatie. Daar past de digitale ontvanger van KPN wel op, en af en toe sluit ik die op mijn installatie aan en heb dan een soort bioscoop-geluid. Mogelijk dat ik straks via de soundbar dit voor zowel Apple TV als de gewone tv heb. Ik ben benieuwd.

 

Reacties

Het begon gisterochtend al, na ongeveer een uur wakker te hebben gelegen, van half vier tot half vijf, viel ik weer in slaap. En ik droomde over Jeannette, ze stond voor me zoals ze eruit zag voor ze ziek werd. Ik zei tegen haar: "Ik weet dat dit een droom is, maar nu kan ik je tenminste even vasthouden." En dat deed ik, ik omarmde haar en rook haar zelfs. Toen ik haar losliet zei ze: "Dit is geen droom, maar wat Paul..." Wat ze verder ging zeggen weet ik niet, want ik werd wakker. Met een prettig gevoel, want ik had haar na bijna 17 weken weer vast gehouden en geroken. OK, het was in een droom, maar voor mij zo reëel alsof het echt was. Misschien was het ook geen droom, maar bevond ik mij in een soort twilightzone.

Gisteren was het ook 28 jaar geleden dat we ons verloofden. Dat deden we door elkaar een gouden ring te geven, met als inscriptie onze naam en de datum: 7-11-85. De plek waarop we dat deden was in de auto op de boulevard van Scheveningen. Daar had je toen een soort inham waar je kon parkeren en naar de zee kijken. Die inham is er na de renovatie van de boulevard niet meer. Er is nu een rotonde:

Daar reed ik gisteravond op de mountainbike heen om bij dat moment stil te staan. Vanaf het begin van onze relatie, ergens begin jaren tachtig, gingen we naar de boulevard. Ik woonde toen nog bij mijn ouders in Voorburg en zij kwam me met haar kanariegele Mazda 323 ophalen. Zij had al een rijbewijs en een auto, terwijl ik nog bezig was met rijlessen. Want zij werkte ook al en ik studeerde of zat tussen twee studies in. Studies die ik niet afmaakte. Jaren later, toen we te horen hadden gekregen dat ze endeldarmkanker had, gingen we ook weer naar de boulevard. Om het samen te verwerken en erover te praten. In het jaar dat volgde kwamen we er nog regelmatig terug, tot het niet meer ging. Ik weet niet eens meer wat de laatste keer was dat we erheen gingen. Waarschijnlijk op een zondag uit de kerk, en misschien namen we toen voor allemaal een lekkerbekje mee.

Na drie foto's te hebben genomen reed ik over de boulevard terug naar huis. Via de Scheveningseweg, waar het pand staat waar vroeger het Nebo-verpleeghuis in zat. Daar heeft ze vanaf haar achttiende gewerkt tot ze stopte omdat het niet ging in combinatie met het zorgen voor mijn dochter. Die vergde zoveel aandacht dat zelfs twee avonden in de week werken niet vol te houden was. Ik reed langs de parkeerplaats waar ik zo vaak heb staan wachten, eerst in haar auto, die door ons huwelijk onze auto werd, later in de samen aangeschafte auto. Een Peugeot 205 was dat, onze eerste nieuwe auto. De herinneringen gierden door me heen, terwijl ik verder naar huis fietste. Waar mijn zoon zat te wachten met zelfgebakken boerencake. Die aten we samen op met een mok thee erbij en we keken naar Geer en Goor.

 

Reacties

De lampjes hangen weer in de Fahrenheitstraat, gisteren werden ze opgehangen, en de eerste nachtvorst is gemeten. Vandaag is het Sint Maarten en in het komende weekend is de intocht van Sinterklaas alweer. De feestmaand is in aantocht, gisteren zei ik nog tegen mijn voorganger, die zijn 25-jarig huwelijk vierde, dat dan de moeilijke dagen voor ons gaan komen. Te beginnen bij het Sinterklaasfeest, waarover Jeannette met nadruk heeft gezegd dat we dat moeten blijven vieren zoals we dat tot nu toe steeds gedaan hebben. Dat is dus op pakjesavond gourmetten en cadeautjes met gedichten uitwisselen. Het zal moeilijk zijn, maar dat gaan we zeker doen. Dan drie dagen erna het volgende feest, Mark wordt zestien. Haar hart brak als ze eraan dacht daarbij niet aanwezig te kunnen zijn. Ook daar gaan we ons doorheen slaan en er een mooie dag van maken. Het valt op zondag, dus we hebben daar ook alle gelegenheid voor. Iets meer dan een week later, op de zestiende, zou haar verjaardag zijn, ze zou 54 worden. Dat kunnen we niet vieren, maar wel dat Stephen 24 wordt. Het zal een dag met gemengde gevoelens worden. Ik vergeet nog een gebeurtenis die tussendoor ook nog plaats gaat vinden, vlak na Sinterklaas. Dat wordt het kopen en optuigen van de kerstboom. Want die moest er altijd staan op haar verjaardag. En zodra dat kon kochten we er één om er zo lang mogelijk van te kunnen genieten. Want op nieuwjaarsdag wordt de boom weer afgetuigd en buiten gezet.

Maar daarmee loop ik op de feestdagen vooruit, want we krijgen natuurlijk eerst het kerstfeest en oudejaarsdag nog. Het kerstdiner zal ook moeilijk zijn met in herinnering nog de uitbundige, schijnbaar onbezorgde manier waarop we het vorige kerstdiner hadden. Ik zal de foto die toen van Jeannette en mij gemaakt is tegen die tijd wel op deze blog zetten. Allebei in het wit, de armen om elkaars schouders heen en allebei een arm juichend in de lucht. Een bijna hemels schouwspel.

Goed terug naar de werkelijkheid van vandaag. Lekker op het mountainbikeje naar mijn werk gekomen. Nog geen bericht over de bestelde zadelpen voor mijn e-bike, maar daar ben ik eigenlijk niet rouwig om. Het is wel vervelend toch weer eerst van shirts te moeten wisselen voor ik naar mijn werkplek ga, maar daar wen ik wel weer aan. Vorige winter moest dat ook, en ik heb de e-bike wel aangeschaft om dat dit jaar te vermijden, maar echt fietsen is toch wel lekker. Eigenlijk geneer ik me steeds als ik fietsers op mijn e-bike inhaal. Het is nep, eigenlijk iets voor oudere mannen en vrouwen. Die kunnen zo toch fietsen als echt fietsen lichamelijk niet meer mogelijk is. Eigenlijk dus voor een soort gehandicapten. En dat ben ik natuurlijk niet. Ik kan nog prima echt fietsen. Dus, ik weet niet of ik zo frequent gebruik ga maken van de e-bike als de zadelpen binnen is.

 

Reacties

Ik hoorde het al vallen toen ik wakker werd, de gestadige regen. Waar ik toch stiekem op gehoopt had na de terugrit gisteren. Toen was het wel droog, maar het kostte me moeite en het deed pijn aan mijn gewrichten. Eigenlijk ben ik dus blij dat ik vandaag met de auto moest. Omdat het regende moest ik weer een alternatieve route nemen na de Sijtwendetunnel. Voor ik de Vliettunnel in reed sloeg ik rechtsaf Voorburg in en ging via de Rembrandtlaan en de Wijkerbrug naar de Westvlietweg. Deze keer stond er nog geen file op de Rembrandtlaan, dus ik kon vrij vlot doorrijden. Ik deed er maar 38 minuten over.

Elke ochtend als ik brood smeer moet ik weer denken aan de laatste keer dat Jeannette dat deed. Eigenlijk ging dat niet en ze liet dat ongewild merken door uitingen van pijn. Ik werd boos dat ze dat toch deed en zei dat ik het best wel zelf kon doen. Waarop zij antwoordde dat ik niet eerder op stond en dus laat zou zijn om naar mijn werk te gaan. Toen werd ik nog bozer en zei dat ik dat best wilde doen, maar dat zij steeds mijn brood al smeerde. Daarbij stampte ik op de grond in het badkamertje, en daardoor zakte de vloer daar. Om die reden ligt er nu nog steeds een multiplex plaat, tot er een keer iets aan alle verzakte vloeren in ons huis wordt gedaan. Maar tijdens het brood smeren denk ik bijna elke dag aan mijn onredelijke woede en waarom Jeannette zo lang als het kon mijn brood bleef smeren. Ik heb haar met mijn reactie voor de zoveelste keer verdriet gedaan. En voor de laatste keer dat ze mijn brood smeerde is het geen fijne herinnering.

 

Reacties

Dat was het, maar de temperatuur heb ik tot twee keer toe niet kunnen waarnemen. Op het Valkenbosplein niet, want het licht stond op groen en ik kon niet blijven omkijken, en dat gold eigenlijk ook aan het einde van de Javastraat. Met dit verschil dat het licht daar niet op groen stond, maar wel op de brug. En dat betekende hard door rood rijden en zeker niet achterom kijken. Ik fietste niet al te hard, 15,8 kilometer per uur gemiddeld, dus deed ik er 49 minuten over. Gisteravond was ik er nog van overtuigd dat ik vandaag hoe dan ook weer met de auto zou gaan. Omdat ik me lichamelijk niet optimaal voelde en weer last had van pijn in mijn gewrichten. Maar vanochtend voelde ik me een stuk beter en het weer zat ook mee, dus had ik eigenlijk geen excuus om niet op de fiets naar mijn werk te gaan.

Waar ik gisteren vergeten was melding van te maken, was het feit dat het qua datum vier maanden geleden was dat Jeannette overleed. Nodeloos om te zeggen dat ik haar elke dag mis, bijna de hele dag door en dat het niet minder wordt. Voor de kinderen geldt natuurlijk hetzelfde. Naar de maand december kijk ik nu niet uit, zoals in de jaren hiervoor het geval was. Bijna angstig zie ik dat dichterbij komen en ik verwacht dat er in januari eerder opluchting dan spijt zal zijn over de voorbije feestdagen. Maar misschien overdrijf ik, want de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest...

Dat is soms andersom ook het geval, als het lijden op het moment zelf niet tot je doordringt en pas achteraf duidelijk wordt. Daar heb ik zelf bij vlagen last van, dat me het besef overvalt van gebeurtenissen uit het afgelopen jaar. Toen ze plaatsvonden verdrong ik, bewust of onbewust, de reikwijdte ervan. En nu, als herinnering, voel ik alsnog de pijn. Met de kennis van nu is beter te overzien wat het betekende. Retrospectief lijden, noem ik het maar. Er zal ongetwijfeld een wetenschappelijke term voor zijn, misschien ga ik dat zo even googlen.

En dat blijkt geen hits op te leveren. Misschien gebruik ik niet de juiste zoektermen. Misschien bedenk ik zelf voor het eerst een omschrijving hiervoor. Misschien ben ik de enige die er last van heeft. Ik kom hier nog op terug.

 

Reacties

Nee, sterker nog: heel erg nat. Deze keer kwam ik wel de Sijtwendetunnel door met de auto, maar zag bij de verkeerlichten dat één baan van de Vliettunnel was afgesloten, dus over de Prins Bernardlaan naar de Rembrandtlaan. Daar stond weer geen file, dus de afsluiting was maar net gedaan. Al met al deed ik er toch maar 34 minuten over.

Gisteravond heb ik de knoop doorgehakt en ben met Mark naar de Mediamarkt in Rijswijk gegaan voor een nieuwe televisie. Mijn vorige week eveneens bij de Mediamarkt via internet gekochte soundbar vroeg daar gewoon om. En ik vond dat ik de aanhoudende vraag niet langer meer kon negeren. Voor je het weet geeft zo'n soundbar er dan de brui aan. Dus om het home cinama-geluid veilig te stellen ging ik voor een 32 inch-scherm van LG. Daarvan had ik er twee op de site gezien, één zonder en één met full hd. Ik ging natuurlijk voor die met full hd. Beiden kostten 294,99 euro. Er stond inderdaad een 32 inch LG, maar deze stond uit. Na lang wachten op een verkoper bleek dat scherm wel gewoon aan te kunnen en verschenen de specificaties en de prijs. Hij was zelfs nog iets goedkoper, 289,90 euro, maar niet in voorraad. Ook in de vestigingen Den Haag en Zoetermeer niet, zo bleek na raadplegen van de computer. De eerstvolgende mogelijkheid in dezelfde prijsklasse was een Samsung, met een 100 hertz full hd-scherm. Iets duurder: 319 euro. En er moest nog een hdmi-kabel bij, waarbij me een setje aangesmeerd werd waarin naast de kabel ook een flesje reinigingsvloeistof voor het scherm met bijbehorend doekje zat. Dat kostte 24,99 euro. Dus voor 343,99 was ik klaar.

Om het te vieren gingen we ook nog langs de KFC op het Hobbemaplein voor een 9 piece bucket. Na installatie van de televisie keken we onder het genot van enkele pieces naar een film met Jennifer Aniston en Adam Sandler. Het grotere scherm en het scherpere beeld waren een genot voor de ogen:

En de soundbar houdt eindelijk op met zeuren.

 

Reacties

Het is deze week om en om geweest, fiets en auto wisselden elkaar af als vervoermiddel naar mijn werk. Dat zal nog wel even zo blijven, want gistermiddag belde Matrabike op dat ze geen scharnierende zadelpen konden bestellen. Wel een gewone, maar dat is natuurlijk niet handig. Toch heb ik het maar laten bestellen, want mijn zadel ligt ook nog daar en dan kunnen ze die meteen erop bevestigen. Ik kan dan een kant-en-klaar zadel ophalen als ze mij weer bellen. Het plaatsen en eruit halen van de accu wordt dan alleen een stuk moeilijker als het hele zadel er steeds uit en weer in moet. Aangeraden werd via een andere fietsenzaak naar een scharnierende zadelpen te laten zoeken. Vreemd genoeg werd me daarbij Halfords aangeraden. Daar heb ik zelf weinig vertrouwen in, maar die gast van Matrabike blijkbaar veel. We zullen het wel zien. Intussen fiets ik lekker op mijn mountainbike, maar moet wel binnenkort de achterband vervangen. Het hele profiel is eraf gesleten, en dat is een behoorlijk profiel geweest. Ik kan beter niet wachten tot ik lek rijd omdat de band te dun is geworden. Tot nu toe is dat nog niet gebeurd sinds 27 juni 2012. In meer dan 16 maanden dus niet.

Op het Valkenbosplein was het 5 graden en aan het eind van de Javastraat was dat opgelopen tot 7 graden. Handschoenen aan en sjaal om, de muts moet nog even wachten tot het écht koud wordt. Volgens de onlangs gerestylede Moves-app reed ik 43 minuten over 12,4 kilometer, wat me een gemiddelde snelheid van 17,3 kilometer per uur opleverde. De nieuwe look van de app ziet er wel fris uit, vind ik. Wel een verbetering, dus.

Of ik de hele dag blijf werken, weet ik nog niet. Eerst maar lekker het Visual Basic-script debuggen, wat ik gisteren aan het eind van de middag pas aan de praat kreeg. Het leverde nog niet op waarom de regiomatrixen niet via het formulier van de Access-database worden ingelezen. Zo meteen lekker verder met de foutopsporing, zoals dat in goed Nederlands heet.

 

Reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl